ورق می زنم پس نوشته هایم را

از پیش چشم میگذرانم دلتنگی هایم را

یکسالی گذشت

 چه سالی گذشت

ای کاش باز هم بیاید

رسم عاشقی

تا حالا شده بری یه جایی که طبیعت باشه مثلا یه کلبه توی جنگل

بعد یه چراغ روشن بکنی و بشینی نگاهش بکنی .
اگر این کار رو کردی که هیچ .

 ولی اگر این کار رو نکردی بذار بگم چی میشه .

وقتی که چراغ رو روشن کردی یک عالمه پروانه میان و دور چراغ میگردن.

انقدر میگردن و میگردن که یا گرمای چراغ می کشتشون

یا اینکه تمام نیروشون رو از دست میدن و میوفتن روی زمین .
ولی جریان اینجا تموم نمیشه .

میدونی چرا ؟

 اگه میدونی که بقیشو نخون .

ولی اگر نمیدونی بذار بهت بگم.

این کار رو میکنن چون عاشق چراغ و نورش هستن .

اونایی که مردن یعنی به کمال عاشقی دست پیدا کردن

و اونایی که نمردن وفقط خسته شدن در پی این هستن که

هرطور شده دفعه ی بعد انقدر عاشق شده باشن

و به چراغ نزدیک که از شدت عشق جونشون رو از دست بدن.

تمام این حرفا رو زدم که بگم:

رسم عاشقی اینه که

یا اسم عاشقی رو نیار

یا اینکه اگه عاشق شدی و عشقت رو نثار وجود کسی کردی

باید از پروانه ها یاد بگیری

 که چطور جونشون رو برای معشوقشون میدن

چه بنویسم از این شب زیبا

سراسر سکوت بودم  و سراسر کلام بودی

تو فقط می گفتی و من فقط می دیدم

تو خودت می دیدی

غرق تماشای تو بودم

بلندای میخک چه حسودانه به ما می نگریست

که تو چه دلسوزانه می گفتی

و من چه عاشقانه می نگریستم

آینده از آن من است

شک نکن

اندکی هم نگرانی به خودت راه مده

من حقم را خواهم گرفت

با چنگ و دندان

اما آرام و بی صدا

صبور باش

صبور باش و بنگر

این متن رو یکی از دوستهای خوبم

 در مطلب قبلی برام پیغام گذاشته بود.

ولی انقدر قشنگ بود و ازش خوشم اومد

که اونو تویه صفحه اصلیم گذاشتم.

بی تو طوفان زده دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چه سان میگذری غافل ازاندوه درونم
بی من از کوچه گذرکردی ورفتی
بی من از شهرسفرکردی ورفتی
قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی
نگهت هیچ نیافتاد به راهی که گذشتی...
چون در خانه ببستم
دگرازپای نشستم
گویا زلزله آمد ،گویا خانه فرو ریخت سرمن
بی تو من درهمه شهرغریبم!
بی تو کس نشنود ازاین دل بشکسته صدایی
توهمه بود و نبودی
توهمه شعروسرودی
چه گریزی ز بر من که ز کویت نگریزم...
گر بمیرم ز غم دل با تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی
نتوانم نتوانم
بی تو من زنده نمانم!!!

بی تو من زنده نمانم!!!

بالاخره بغض ننوشتن ها شکست

بالاخره دستانم به قلم رفت و به دل باخت

می نویسم دلتنگی ها را

تا شاید ...

وخداوند عشق را آفرید

و خدا تنها بود

خداوند بارگاهش را آفرید

ولی بارگاهش خالی بود

خداوند فرشتگانش را آفرید

ولی فرشتگانش بی احساس بودند

خداوند دنیا را آفرید

ولی دنیا ساکن بود

خداوند زمین را آفرید

ولی زمین بی حاصل بود

خداوند دریاها را آفرید

ولی دریاها بدون موج بودند

خداوند گیاهان را آفرید

ولی گیاهان بی برگ بودند

خداوند مرد را آفرید

ولی مرد تنها بود

خداوند زن را آفرید

ولی زن تنها بود

وخداوند چیزی جدید آفرید

بارگاهش شلوغ شد

فرشتگانش با احساس شدند

دنیا به جنب و جوش افتاد

زمین به بار نشست

دریاها مواج شدند

مرد و زن یار یکدیگر شدند

آن چیز جدید

 عشق

بود

خداوند عشق را آفریده بود

و خداوند برای تمام مخلوقاتش عشق را آفریده بود

قلم را که برداشتم، فقط می­خواستم شکایت کنم.

از زمین و آسمان

از همه و همه

چرا وضع اینگونه است

چرا هیچ چیز آنطور که می خواهم نیست

چرا آسمان با من راه نمی­آید

چرا زمین به نفع من نمی­چرخد

و چرا گردش زمانه سر ناسازگاری دارد

بیشتر که به دوروبرم نگاه کردم

گفتم

چرا گله ؟

گله به کی ؟

گله از چی ؟

چرا گله ؟

مگر نه اینست که هر چه او بخواهد

بی شک فقط و فقط همان درست است

پس چرا گله

تن بده و شکایتی نکن

دم برنیار

معلم جریمه­ام کرد و گفت

 1000 بار بنویس که

 این اشتباه است

قلمم را برداشتم و نوشتم

معلمم بود باید می نوشتم

حتی اگر برخلاف عقیده­ام بود

1.        این اشتباه است

2.     این اشتباه است

3.     این اشتباه است

4.     این اشتباه است

5.     این اشتباه است

6.     این اشتباه است

7.     این اشتباه است

8.     این اشتباه است

9.     این اشتباه است

10.     این اشتباه است

11.       این اشتباه است

12.   این اشتباه است

13.   این اشتباه است

14.   این اشتباه است

.

.

.

.

.

.

.

992. این اشتباه است

993. این اشتباه است

994. این اشتباه است

995. این اشتباه است

996. این اشتباه است

997. این اشتباه است

998. این اشتباه است

999. این اشتباه است

1000. این اشتباه است

خودم میدانم این اشتباه است

خودم میدانم او مال من نیست

ولی چه کنم که او را دوست دارم

ولی چه کنم که او را دوست دارم

ولی چه کنم که او را دوست دارم

ولی چه کنم که او را دوست دارم

ولی چه کنم که او را دوست دارم

ولی چه کنم که او را دوست دارم

ولی چه کنم که او را دوست دارم

ولی چه کنم که او را دوست دارم

---*** سپیده صبح ، من هنوز منتظرم ، تو نیامدی ***---

دیدی آسمان تمام شد نیامدی

لحظه های عاشقی حرام شد نیامدی

چشم بر سپیده دوختیم به انتظار

صبح دل اسیر دست شام شد نیامدی

چشم ما در انتظار گام توست

چشم های منتظر،سرخ فام شد نیامدی

ابرهای فتنه درکمین عشق ما

قلب ها، خسته و اسیر دام شد نیامدی

فقط بگو کجا متظرت باشم

باغ فردوس هم رفتم، نیامدی

درکدام واژه می رسی به داد من

شعر عاشقانه ام تمام شد نیامدی

.

.

----**** دلخوشی آدمها به چیست "ای سپیده صبحم" ****----

نمیدانم این هیاهو برای چیست

نمیدانم این رفت و آمد برای چیست

انسانها چگونه در حرکتند

دلگرمیشان چیست

آنها دلخوش چه هستند

مادر

پدر

خونه و  خونواده

دوست

یار

مال ومنال

جاه و جلال

ابهت

قدرت

شهرت

.

.

.

یا به آنها که دوستشان دارند؟؟؟!!!

اما در این میان

در این هیاهوی شلوغ

سهم من چیست

کجام

من دلخوش چه ام

مادر

پدر

خونه و  خونواده

دوست

یار

مال ومنال

جاه و جلال

ابهت

قدرت

شهرت

.

.

.

یا به آنها که دوستم دارند!!!

چی ؟؟